Die blik in zijn ogen - onbetaalbaar

05 februari 2018Passie

Iedere voetbal vader hoort met zijn zoon in een voetbalstadion te zijn geweest. Zo herinner ik mij nog heel goed mijn eerste keer. Het is de wedstrijd Sparta – ADO seizoen 2005/2006. Mijn zoon, Yoran, is 6 jaar oud.

Arjan een directe collega van mij is Spartaan. Hij heeft een seizoenkaart voor Sparta maar kon een keer niet gaan kijken. Dus is kreeg als ADO fan zijn kaart mee.

In eerste instantie vroeg ik mijn vriend Danny Huf mee. Huffie is een veel grotere ADO fan als ik en vindt het niet prettig om als ADO supporter in een Sparta vak te gaan zitten.

Dadelijk zit ik tussen een paar feestvierende Spartanen chagrijnig te wezen”, is zijn antwoord. Dus Huffie niet mee naar het Kasteel.

Wie dan wel? Eigenlijk stom dat ik niet eerder aan mijn eigen zoon dacht. Maar natuurlijk! Ik neem Yoran mee! Dat is een gaaf vooruitzicht!  

Arjan zegt dat het hooligan gehalte bij Sparta niet veel voorstelt en dat ik makkelijk als Hagenees in het Sparta vak kan gaan zitten. Geen enkel probleem.

De wedstrijd is op een zondagmiddag 14.30 uur. Dus wij ’s-Middags op naar Rotterdam. Je ziet de spanning al op het gezicht van Yoran verschijnen. Het is een beleving. Een hele happening!

Ik ga naar ADO Den Haag kijken! In een echt voetbalstadion!”

We lopen samen tussen andere fans in op weg naar het Sparta stadion. Yoran wordt stiller en stiller. Best spannend en indrukwekkend allemaal voor zo’n klein mannetje van zes.

We zien een aantal rood-witte schreeuwlelijken langslopen. S.P.  A.R.  T.A.  Zoals de slogan van Sparta letter voor letter gespeld en gescandeerd wordt. Ook zien we veel politie agenten te paard en ik heb een binnenpretje als ik aan de grap van Harry Jekkers denk. Jekkers krijgt mot met een agent te paard en zegt tegen die vent:

 “Hey, jij daar. Op dat paard. Je had er beter onder kunnen gaan hangen, paardenlul”.

Een lach verschijnt op mijn gezicht en meer en meer komen we in een echt voetbalfeest terecht. Sfeer hebben ze in Rotterdam. Dat is zeker. De harde muziek en de stadionspeaker maken het feest compleet.

Als de ADO spelers het veld opkomen worden zij uitgefloten door het publiek en ik zie Yoran ietwat beteuterd kijken.

Yoran: “Waarom doen ze dat Papa?”

Ik: “Zij zijn voor Sparta en niet voor ADO en daarom fluiten ze de ADO spelers uit

Yoran: “Oh. Nou ik vind Sparta boe

Kennelijk past mijn zoon zich snel aan aan zijn omgeving. Maar het directe gefluit om ons heen op de tribune valt ook wel mee. Het gefluit komt veel meer van de andere kant. Daar waar de fanatiekere aanhang van Sparta op de tribune zit. Wij zitten aan de overkant.

Toch voel ik mij als ADO supporter niet helemaal op mijn gemak. Een rasechte Hagenees op een volle tribune in een Sparta vak in Rotterdam. Dus ik heb mij een ‘kat-uit-de-boom-niet-te-luidruchtig-juichen’ houding voorgenomen.

De wedstrijd begint met een minuut stilte ter nagedachtenis van de overleden FC Utrecht speler Davide di Tomasso.

Op een dag gaat hij naar bed en staat niet meer op. Dood. Bam. Ineens weg. 26 jaar. Acute hartstilstand. Hij laat zijn vrouw en zijn zoontje van 3 ½ jaar achter. Pffff, erg heftig.  

Het is muis en muis stil in hele stadion. Yoran is stil. Ik ben stil. Iedereen is stil. Je hoort alleen de meeuwen een beetje krijsen die boven het stadion vliegen. De stilte is zeer indrukwekkend. Kippenvel. Ik realiseer me dat Davide nooit het geluk zal hebben om ooit eens met zijn zoontje naar een voetbalwedstrijd te gaan. Nooit zal hij met zijn kleine mannetje kunnen genieten van alles in een echt voetbalstadion.

De minuut stilte is voorbij. De wedstrijd begint en is meteen boeiend en spannend. Bij de eerste kansjes van ADO merk ik dat ik me inhoud. Niet te overdreven doen. Al weet ik wel dat de directe mensen om ons heen wel door hebben dat wij voor ADO zijn. Maar toch. Ik ben ingetogen. Ik zit immers in een Sparta vak.

In de 11e minuut van de wedstrijd scoort Jonas Kolkka (speler van ADO) de 0-1. Yoran veert op van zijn stoel en springt omhoog. Zijn beide armpjes vliegen mee de lucht in en zijn beide vuistjes zijn gebald. Met een luide kreet schreeuwt hij:

“JAAAAA!!!!!  Goal!!!!  1-0 voor ADO!!!”

Die blik in zijn ogen, onbetaalbaar.

Vervolgens is er de gehele wedstrijd helemaal niks aan de hand. Mijn rustig-an-kat-uit-de-boom-kijken-houding is echt niet meer nodig. ADO wint de wedstrijd met 3-2.

Wat een waanzinnige topdag! 

PPenP Nieuwsbrief:

Meld je hier aan voor de maandelijkse nieuwsbrief met PPenP blogs en ontvang GRATIS mijn openhartige E book Vreugde! Vreugde voor Iedereen! plus het E book van mijn bijna al mijn gastblogs voor FM.nl ‘Herdefiniëring van Control”.

1 reacties

paul halsema

2018-03-05T21:09:33+0100

Leuk Oscar,

Ik herken dit verhaal, ik heb dit ook gedaan met mijn zoon Jelle.

We gaan nog steeds samen als vader en zoon naar de wedstrijden van Ado.

Mijn dochter Maaike gaat nu ook al drie jaar mee

Een echt gezins uitje, zonder moeders die zenuwachtig thuis naar radio West luisterd

Nieuwe reactie