Voetbal Plezier met synDROOM

31 oktober 2016Plezier

Alle emoties van mensen met het syndroom van down zijn zo intens. Alles is zo echt en zo gemeend. Eigenlijk zou iedereen zo lekker onbevangen, eerlijk en oprecht in het leven moeten staan.

Ik herinner mij een verhaal uit eigen ervaring over voetbal plezier met synDROOM.

Ik ben 18 jaar oud en ik train iedere woensdag middag een meisjes jeugdteam van mijn cluppie SV Die Haghe. Na onze training traint het G-team. G staat voor gehandicapten en in het G-team zitten ook spelers met het syndroom van down. Zo komt het een keer voor dat de vaste trainer van het G-team ietwat verlaat is. Of ik de G-tjes het eerste kwartier van de training wil opvangen. Tuurlijk doe ik dat.

Coach

Al snel komen de spelers het trainingsveld op en 1 speler komt op mij af en geeft mij een hand. Hij zegt iets tegen mij maar ik versta er niet zoveel van, want hij praat wel erg onduidelijk en binnensmonds.

Na een paar keer handje schudden en herhaling van zijn woorden denk ik hem te begrijpen en ik zeg: “Ja, dat klopt. Ik ben voor nu even jouw nieuwe coach. Kees, jullie vaste trainer, is ietwat vertraagd en hij komt er straks aan”.

Ik wil mijn hand terug trekken, maar dat lukt mij niet. Want ondanks mijn antwoord blijft hij maar mijn hand schudden. Bovendien verheft hij keer op keer zijn stem en zegt toch steeds iets in de trend van ‘coach, coach, coach’. Ik blijf wel drie keer herhalen dat ik inderdaad voor even de inval-coach ben, maar ik krijg mijn hand niet terug.

Tot dat een van de andere spelers naar mij toe komt en zegt: “Hij stelt zich voor! Hij heet Koos en hoe heet jij?”

Ach ja, maar natuurlijk. Bij een eerste kennismaking hoort natuurlijk een voorstelrondje. Hij zei geen ‘Coach’ maar stelde zich netjes voor als ‘Koos’. 

Maar wat doe je nou …………. ?!?!

De training begint nog niet echt. Ik laat iedereen even lekker wat warmlopen en rekken en strekken. Daarna mag er nog even zomaar wat op het goal geschoten worden. Alles loopt een beetje lukraak door elkaar heen.

Op een gegeven moment zie ik dat een van de spelers de bal klaar legt op randje 16 meter lijn. Hij neemt een behoorlijke aanloop om die bal een flinke peer in het goal te geven. Maar vlak voor dat hij wil schieten komt er ineens een andere speler aan die zijn bal wegschiet. Ik zie het gebeuren. Ik wil nog roepen “nee dat is zijn bal”, maar het is te laat. “Boem!”, de bal wordt keihard weggetrapt.

De reactie van de ene speler tegen de andere zal ik nooit vergeten: “Maar wat doe je nou Mongool?!?!  Dat is mijn bal!”

Penalty-bokaal

In diezelfde tijd is er 1x per jaar de SV Die Haghe penalty-bokaal. Alle jeugdspelers van A t/m F plus de spelers van het G-team krijgen de kans om drie penalties te schieten. Het is simpel. Diegene die drie keer scoort wint of gaat door naar de volgende ronde.

Op een gegeven moment is iedereen wel geweest en wonder boven wonder schiet niemand er drie penalties in, behalve Klaas, de keeper van het G-team en ik.

In een soort barrage moeten wij uitmaken wie er met de penalty-bokaal vandoor mag. Klaas is onwijs fanatiek, een beer van een vent met een enorme kracht in zijn benen. Zijn eerste drie penalties waren dan ook drie kanonskogels. Zo hard en onhoudbaar.

Ik scoor de vierde penalty. Klaas mag daarna niet missen. En Klaas houdt vast aan zijn strategie. Gewoon kei en keihard knallen. Zo hard, dat de keeper er bijna bang van zal worden. Klaas schiet. Klaas knalt. Maar knalt de paal bijna in tweeën.  De goal trilt nu nog na. Klaas baalt en schreeuwt net zo hard als hij schiet: “Oh, nee…. KUTZOOI”. Hij baalt zo erg dat hij de paal ook nog een trap na geeft. Maar even later komt Klaas naar mij toe en geeft mij een hand: “Gefeliciteerd, Oscar. Jij hebt gewonnen”.

Bizarre wending

Deze bizarre wending hoort eigenlijk niet thuis in de plezier-blog. Maar het hoort in mijn herinnering nog wel bij het verhaal van de penalty-bokaal met Klaas.

Op bovenstaande foto zie je de uitreiking van de penalty-bokaal. De keeper waarop wij de penalty’s mochten nemen was de tweede keeper van Ajax destijds: Lloyd Doesburg.

Ik ben 18 jaar en schoot dus vier penalty’s bij hem binnen. Dit moet tijdens het SV Die Haghe jeugdkamp eind april 1989 geweest zijn.

Het voetbal plezier met synDROOM verhaal krijgt hier dus een bizarre wending. Want op 7 juni datzelfde jaar verongelukt ‘mijn’ penalty-bokaal keeper: Lloyd Doesburg. Het vliegtuig waarin hij en vele anderen zaten verongelukt in de Surinaamse jungle, nabij Zanderij. De zgn. SLM-ramp. Ik heb deze foto altijd bewaard.

 
Meer voetbal lezen?

Klik op de tag ‘voetbal’ om meer te lezen in deze categorie.     

PPenP Nieuwsbrief:

Meld je ‘hier’ aan voor de maandelijkse nieuwsbrief met PPenP blogs en ontvang GRATIS mijn openhartige E book Vreugde! Vreugde voor Iedereen! plus het E book van mijn gastblogs ‘Herdefiniëring van Control

0 reacties

Nieuwe reactie